Lars

20 februari, Lars schrijf:

Dag Evelien, Hoe is het met je? Lang geleden! Ik ben opzoek naar een mogelijkheid om 2 tot 3 weken zinvol in te vullen met vrijwilligerswerk. Daarbij dacht ik ook aan jullie Stichting “Amara Foundation”. Is er tussen eind februari en eind mei nog een project in Kenia waar evt. hulp en/of handjes gewenst zijn? Hoor graag, Groet Lars

22 februari, Evelien schrijf:

Dat is toevallig Lars! Ik heb net een oproep op Facebook en LinkedIn gezet voor een specialist zoals jij! Dus ja zeker, je zou heel goed werk voor ons kunnen doen! Bekijk de link maar eens een dan hoor ik graag of je interesse hebt:

22 februari, Lars schrijf:

Toeval bestaat niet;-) Ziet er goed uit. Lijkt mij zinvol en leuk. Misschien kunnen we hierover (telefonisch)contact hebben. Groet Lars.

19 maart vertrok ik bepakt en bezakt naar Kisumu in Kenia.

Een paar dagen voordat ik zou afreizen naar Kenia hebben Evelien, Carmen en ik nog een “rendez-vous” gehad bij een kinderspeeltuin in Veldhoven. Hier hebben we de laatste informatie en spullen die mee moeten naar Kenia uitgewisseld. Door de dames was ik ook al voorzien van adressen, telefoonnummers, contactpersonen en een googlemap met pinpoints in Kisumu en Awasi. Zelfs een Keniaanse telefoonkaart met nummers van contactpersonen heb ik ontvangen.

Aangekomen in Kisumu ben ik opgehaald door Austine Onyango (melkman, chauffeur). Hij heeft mij met alle bagage naar Sooper guesthouse www.sooperguesthouse.com gebracht, waar ik de aankomende 12 dagen zal verblijven. Een simpel, schoon en veilig guesthouse midden in Kisumu.

Daar even opgefrist, waarna Austine en ik direct naar Awasi zijn gereden om zuster Marcella en de kinderen Joash, David, Moses, Jennifer, Melvin en Clinton te ontmoeten. Daar aangekomen werden we allerhartelijkst ontvangen met Chai en Mandazi koekjes en rondgeleid.

Direct van de gelegenheid gebruikgemaakt om alle kinderen te fotograferen en een inventarisatie te doen van de rolstoelen, technische staat en aanpasmogelijkheden. De rolstoelen zijn van het type sober/ robuust en een echte uitdaging. Instelmogelijkheden zijn minimaal (vergt wat extra creativiteit) maar uitermate geschikt voor het gebruik hier. En ook niet onbelangrijk ze zijn lokaal (Kenia) gemaakt door medewerkers van “Association for the Physically Disabled of Kenya (APDK)”.

De volgende dag heb ik op basis van de googlemap met pinpoints een “snelle” route gepland door Kisumu en omgeving om verschillende mensen te ontmoeten, die op een of ander manier worden geholpen door Amara en die gaan helpen de rolstoelen aan te passen. Samen met Austine zijn we vroeg weer op pad gegaan.

Eerste stop was George (lasser) voor hem had ik wat veiligheidspullen mee gekregen (gehoorbescherming, mondkapje en veiligheidsbrillen). Geen overbodige luxe hier en George was er erg blij mee. Daarnaar door naar St. Clare’s childrenshome en zuster Lucy. Helaas was de zuster er vandaag niet, maar telefonische hebben we afgesproken elkaar later te ontmoeten. Na een liedje gezongen door de kinderen zijn we doorgegaan naar Francis om zijn Coca Cola friet-kiosk te bekijken, die mogelijk gemaakt is door Amara. Hij kon vandaag niets omdat de stroom was uitgevallen. Maar met trots heeft hij zijn business aan ons laten zien.

Daarna 200 meter verder in de straat naar Pius (stoffeerder). Hij zal de zittingen, pelotten en klossen gaan herbekleden met de stof die ik meegebracht had vanuit Nederland. Afgesproken dat ik alle polsterdelen morgen in Awasi zal demonteren, moduleren waar nodig en deze dan aan het einde van de dag bij hem zou brengen om ze af te bekleden. “No problem” voor Pius, hij verwacht er één dag voor nodig te hebben.

De volgende dagen hebben Austine, Ewan (fysiotherapeut) en ik verschillende trips naar Awasi gemaakt. Tijdens deze dagen hebben we de rolstoelen gereviseerd en schoongemaakt. Alle kapotte onderdelen gemaakt of zover mogelijk vervangen. Een oude “donor” fiets (voor onderdelen, bouten en moeren) die in het rommelhok van de school stond kwam hierbij goed van pas. Evenals het gereedschap dat ik uit Nederland had meegenomen.

Ook hebben we de polsterdelen (zittingen, pelotten en zijsteunen) gedemonteerd en waar nodig van nieuwe polstering voorzien, waardoor de zit- en rug ondersteuning beter is geworden voor de kinderen. De polsterdelen hebben we vervolgens meegenomen naar Kisumu zodat deze opnieuw konden worden bekleed door Pius. Die daar inderdaad maar één dag voor nodig had.

De volgende dagen hebben we elke stoel per kind opnieuw opgebouwd, met betere ondersteuning in de zitting en rug. Verder waar nodig extra fixatie voor de heupen, voeten en speciale uit Nederland meegenomen hoofdsteunen. En zo is het na 4 dagen efficiënt werken Ewan, Austine en mij gelukt om de kinderen Joash, David, Moses, Jennifer, Melvin en Clinton veel beter ondersteund te laten zitten in de aangepaste rolstoelen. Zuster Marcella was ook zeer te spreken over het resultaat. Maar de lachende gezichten van de kinderen was het echte bewijs dat we goed werk hebben geleverd. De zorg-zusters gaven aan dat zelfs het geven van eten aan de kinderen nu veel beter ging.

Tussen bovenstaande “werk”-dagen voor Amara was er ook nog wat tijd voor mij om zelf wat van de omgeving rond Kisumu te bekijken. Zo ben ik met twee lokale vissers een dag het Victoriameer op geweest en hebben we daar een eilandje (Maboko) bezocht waar de familie van één van de vissers woont. Een zeer bijzondere ervaring.
Aan het einde van de tweede week ben ik samen met Austine ook nog naar een “heilige” rotsformatie (Kit-Mikayi) geweest.

En zo kwamen deze twee zeer intensieve maar fantastische weken in de omgeving van Kisumu en Awasi tot een einde (foto’s). Ik heb het super gehad, en ben blij dat ik dit heb kunnen doen voor de kids in Awasi uit naam van Amara.

Lars