Maria, Carmen, Evelien en Lisanne

Feest in Kisumu

 

Na het uitstellen van onze reis van oktober 2017 naar februari 2018, was het nu toch echt zo ver. We gaan naar Kisumu!! Voor mij was dat al 5,5 jaar geleden!

Ik was dus dolgelukkig dat ik eindelijk weer met eigen ogen mocht gaan zien wat voor goeds er inmiddels allemaal plaats gevonden had in Kisumu vanuit Amara Foundation.

Maar ik ging niet alleen. Carmen en ik reisden samen naar Kisumu, waar Maria inmiddels al 1 week was en waar Lisanne, zo hoorde we 1 dag voor vertrek, ons ook zou komen vergezellen. Of het efficiënt is om met zijn allen daar tegelijk te zijn? Tja, vooraf dachten we van niet. Maar we vonden het wel heel bijzonder. Amara Foundation bestaat 10 jaar en dat mag ook daar, met z’n allen (helaas wel zonder Martine), gevierd worden! Achteraf gezien bleek het, naast heel bijzonder, ook heel nuttig om eens met z’n allen in Kisumu te zijn. Niet alleen om gezamenlijk het 10-jarig bestaan met de Amara-familie te vieren, maar ook om daar, in te sfeer van daar, direct elke avond bij het avondeten overleg te kunnen voeren en beslissingen te kunnen nemen.

Maar goed, laat ik beginnen bij het begin. Op dag 1 werden Carmen en ik door Maria op het vliegveld opgehaald. Een topontvangst! Helaas hadden we een dag vertraging door een defect vliegtuig, waardoor we doodop waren en we op dag 1 niet veel meer gedaan hebben dan geslapen. Onze koffers waren er nog niet, dus die konden we ook nog niet uitpakken en verdeeld per project, verspreid door de kamer leggen.

Maar deze ene dag slaap hebben we zeker goed gemaakt. Wat hebben we veel gedaan en gezien en wat ben ik trots op wat Amara allemaal doet en gedaan heeft. (foto’s)

We zijn voor het project zorg op bezoek geweest bij St. Clare’s kindertehuis, we zijn voor het de re-integratie van de kinderen op verschillende huisbezoeken gegaan en we zijn naar een kostschool in Hambale geweest. Het spelen met de kinderen op st. Clare en de blijde gezichten daar, de mooie gesprekken met de docenten daar, hebben me veel goed gedaan. Het doen van de huisbezoeken heeft me nog meer laten inzien dat de kinderen niet zomaar op het kindertehuis terecht komen. Maar ook dat we zeker in moeten blijven zetten op re-integratie. Hulp die gezinnen krijgen levert in de meeste gevallen wat op, waardoor op de lange termijn een hele familie gezonder is en de kinderen weer echt allemaal thuis kunnen wonen.
Dan Hambale, daar werd ik echt trots van. Ik was daar nog niet eerder geweest, maar het computerlokaal, de bibliotheek en de vloer in de eetzaal, die eerder al gerealiseerd zijn door Amara Foundation zijn super. Op de school in Hambale heb ik een gedeelte van een Science les bij mogen wonen. Dat gaat er zo ontzettend anders aan toe dan bij ons, maar het was prachtig om te zien. Ook dat is een plek waar we nog veel kunnen betekenen in de toekomst.

Voor het project therapie zijn we verschillende keren naar het ziekenhuis geweest, we hebben Moses en zijn moeder thuis bezocht en ook Mercy en haar moeder hebben we thuis mogen bezoeken. Daarnaast zijn we naar de Disciples of Mercy geweest, waar ik heerlijk speelde met de kinderen en we een nieuwe therapeut ontmoette. En we bezochten een school voor doven en blinde kinderen in Awasi, waar inmiddels ook verschillende meervoudig gehandicapte kinderen, die in een rolstoel zitten, naar school gaan.
Als je 5,5 jaar niet gaat zie je alles in sprongen veranderen en dat is bijzonder. Projecten zijn uitgebreid, maar ook binnen een project zie je de kinderen groeien en steeds meer kunnen en zie je de volwassenen ook vooruit gaan. Zo konden we met de moeder van Triza 5,5 jaar geleden nauwelijks communiceren. Nu, na een opleiding, fungeerde ze zelfs als tolk voor andere moeders. Ze spreekt nu dus erg goed Engels. Prachtig!!
Op de school in Awasi jeukte mijn handen, omdat de rolstoelen daar een flinke opknapbeurt nodig hadden en de verzorgers een goede uitleg. Helaas waren we te kort daar en wilde we als bestuurslid al onze projecten bezoeken. Na een gesprek met Carmen over oa ervaringen van haar uit het verleden, kwamen we tot de conclusie dat wij in de korte tijd die we daar waren niets konden betekenen. Er moest een bekwame vrijwilliger naartoe.
Binnen het project therapie wordt mijn Bewegingstechnologisch hart volledig aangesproken en gaat er erg hard van kloppen. Ik geniet met volle teugen. Wat gaat er al veel goed, maar wat kan er nog veel gedaan worden.

Helaas was er begin februari geen competitie gaande en hebben we dus geen echte voetbalwedstrijd, binnen ons project sport, kunnen bezoeken. Wel zijn we op een namiddag naar de slums geweest. De trainer heeft ons daar rondgeleid, zijn familie laten zien en we hebben daar de voorzitter in zijn winkel ontmoet. Daarna zijn we naar het trainingsveld gegaan dat aan de overkant van een enorme grote geasfalteerde weg ligt, die er 5,5 jaar geleden nog niet was. Een groot deel van de sloppenwijk heeft daarvoor plaats moeten maken. Daar hoor je echter niemand over, want deze weg staat voor een verbetering in de economie.
Op het voetbalveld gaat de zon onder en koelt het daardoor voldoende af om te kunnen trainen. We delen al onze spullen uit en kijken naar een zeer droog en dus stoffig veld waar getraind wordt. Terwijl wij staan te kijken begint het te druppelen en verschijnt er een regenboog. Wij brengen dus naast een hoop spullen ook een goed voorteken. De enorme droogte is bijna voorbij. J

Voor het project hulp aan individuen bezochten we Francis bij zijn Coca Cola kiosk, George met zijn lasbedrijf aan huis, mama Mercy in haar naaiatelier en mama Evans bij haar marktkraam. De zaken gaan nergens in Kisumu heel erg goed en dat heeft alles te maken met de politieke onrust in het land. Toch is iedereen erg dankbaar voor de kans die ze krijgen via een lening van Amara Foundation en werken ze hard aan hun toekomst. Geweldig om al deze blije gezichten te zien.

Op de dag dat we weer terug naar Nederland vlogen hebben we met heel de Amara-familie nog een feest gevierd om ons 10-jarig bestaan te vieren. Dit hebben we gedaan op een plek die symbolisch staat voor de start van Amara Foundation. St. Clare’s childrenshome was 10 jaar geleden gevestigd op het terrein waar wij nu ons feest gevierd hebben. Bij de start van Amara Foundation waren we nog kleiner. We ondersteunde een aantal gehandicapte kinderen binnen het project therapie en we ondersteunde het St. Clare’s childrenshome. Op de plek waar wij Francis, als bewoner van het kindertehuis, ooit voor het eerst ontmoet hebben, heeft hij nu zijn “canteen” (Coca Cola friet-kiosk) gevestigd en hebben wij nu ons feest gevierd. Het terrein was tijdens het feest gevuld met een gemêleerd gezelschap. Het feest was hartverwarmend. Ik heb mijn ogen uitgekeken naar alle mensen en hoe goed en leuk zij allemaal contact met elkaar hebben en leggen. En naar alle etende en dansende kinderen. Het was echt feest!

En niet alleen die middag, maar de hele reis heb ik als een FEEST ervaren! Met veel trots kijk ik terug op een prachtige reis.
Lieve donateurs, zoveel goeds, en moois hadden we niet kunnen verwezenlijken zonder jullie. Asante Sana, hartelijk dank!!

 

Lieve groeten,

Evelien, natuurlijk ook namens Amara Foundation en Maria, Lisanne en Carmen